Onderwijsresultaten is niet ontstaan vanuit technologie, maar vanuit verwondering.
Jaren geleden zagen we in scholen een patroon terugkomen. Er werd hard gewerkt aan het verbeteren van resultaten, er was steeds meer data beschikbaar en dashboards werden steeds beter. Toch bleef het lastig om echt grip te krijgen op de uitkomsten. Scholen zagen wel wat er gebeurde, maar konden het vaak niet goed verklaren of tijdig bijsturen.
De verklaring lag niet in een gebrek aan informatie, maar juist in hoe die informatie werd gebruikt.
Data uit systemen bleek in de praktijk regelmatig af te wijken van de werkelijkheid. Cijfers waren niet altijd volledig, werden verschillend geïnterpreteerd of sloten niet aan bij wat docenten in de klas zagen gebeuren. Daardoor ontstond een gevoel van onzekerheid: kun je hier nu wel de juiste beslissingen op nemen?
Dat inzicht was het begin.
In plaats van nog meer data toe te voegen, zijn we gaan kijken hoe data beter gebruikt kan worden. Hoe zorg je ervoor dat cijfers kloppen? Hoe combineer je systeeminformatie met de professionele inschatting van docenten? En hoe vertaal je dat naar keuzes waar je als school echt op kunt sturen?
De antwoorden op die vragen hebben geleid tot de aanpak die we vandaag gebruiken.
In de afgelopen zeventien jaar hebben we deze werkwijze verder ontwikkeld en verfijnd. Niet vanuit theorie, maar samen met scholen in de praktijk. Door continu te kijken waar data afwijkt, waar beslissingen lastig blijven en waar sturing beter kan.
Dat heeft geleid tot de OnderwijsResultatenMonitor zoals die er nu staat: een systeem waarin data niet leidend is, maar ondersteunend aan betere besluitvorming.
Wat al die jaren niet veranderd is, is het uitgangspunt.
Dat goed sturen op onderwijsresultaten niet begint bij méér data, maar bij betere interpretatie van die data.
Jaren geleden zagen we in scholen een patroon terugkomen. Er werd hard gewerkt aan het verbeteren van resultaten, er was steeds meer data beschikbaar en dashboards werden steeds beter. Toch bleef het lastig om echt grip te krijgen op de uitkomsten. Scholen zagen wel wat er gebeurde, maar konden het vaak niet goed verklaren of tijdig bijsturen.
De verklaring lag niet in een gebrek aan informatie, maar juist in hoe die informatie werd gebruikt.
Data uit systemen bleek in de praktijk regelmatig af te wijken van de werkelijkheid. Cijfers waren niet altijd volledig, werden verschillend geïnterpreteerd of sloten niet aan bij wat docenten in de klas zagen gebeuren. Daardoor ontstond een gevoel van onzekerheid: kun je hier nu wel de juiste beslissingen op nemen?
Dat inzicht was het begin.
In plaats van nog meer data toe te voegen, zijn we gaan kijken hoe data beter gebruikt kan worden. Hoe zorg je ervoor dat cijfers kloppen? Hoe combineer je systeeminformatie met de professionele inschatting van docenten? En hoe vertaal je dat naar keuzes waar je als school echt op kunt sturen?
De antwoorden op die vragen hebben geleid tot de aanpak die we vandaag gebruiken.
In de afgelopen zeventien jaar hebben we deze werkwijze verder ontwikkeld en verfijnd. Niet vanuit theorie, maar samen met scholen in de praktijk. Door continu te kijken waar data afwijkt, waar beslissingen lastig blijven en waar sturing beter kan.
Dat heeft geleid tot de OnderwijsResultatenMonitor zoals die er nu staat: een systeem waarin data niet leidend is, maar ondersteunend aan betere besluitvorming.
Wat al die jaren niet veranderd is, is het uitgangspunt.
Dat goed sturen op onderwijsresultaten niet begint bij méér data, maar bij betere interpretatie van die data.